نویسنده: عدنان ذبیحی و نوری شهابی
تاریخ: دوشنبه ۱٤ امرداد ۱۳٩٢
برای مرگ شیرکو بیکه س ... مطلبی از سیروس شاملو
       به بهانه ی مرگ شیرکو بی کس شاعر کرد که در جوانی دستم را
می گرفت وبعد از نشست های روشنفکران شهروند با هم در خیابان های
شلوغ تهران پرسه می زدیم. پروانه های مشتاق ِ عمو شیرکو همواره
به راه ِ آزادی و بی مرزی انسان ، در دل اش بی طاقت ماندند:

 

شیرکو می میرد

گرد ِ هیمه-آتشی  می گردم که بال سوزان نیست مقصودش
 
گرد ِ واژگان ِ بی کس ِشیرکوهی که می رقصاندم
به سبزی کوهستان و علف
و
شهد ِ سپید ِ کوه و کنف
و
چه عشوه گر
بحث ِ رهایی
به فارسی
گورانی و سورانی
چون گل ِ پونه و بابونه
بر کسالت ِ روزن ِ
این روزها ی بی بارانی.

 

    " سیروس شاملو "



برچسب ها